Βασίλης Θεοχάρης: «Είμαι κατενθουσιασμένος» - Η Γενναία επιχορήγηση που αλλάζει τον χάρτη του Μυκονιάτικου Αθλητισμού» [video]

Σε μια εποχή όπου η τοπική αυτοδιοίκηση συχνά αναλώνεται σε διαχειριστική επάρκεια και αριθμούς, υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αποκτά πραγματικό κοινωνικό πρόσημο. Μια τέτοια στιγμή εκτυλίχθηκε στην πρόσφατη συνεδρίαση, δια στόματος του Εντεταλμένου Συμβούλου Αθλητισμού, Βασίλη Θεοχάρη. Η εισήγησή του δεν ήταν απλώς μια παράθεση κονδυλίων, αλλά μια ομολογία πίστης στο ζωντανότερο κύτταρο του νησιού: τη νεολαία.

Ο κ. Θεοχάρης, με έναν ενθουσιασμό που σπάνια συναντά κανείς στα ψυχρά έδρανα των συμβουλίων, ανακοίνωσε κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ιστορική στροφή». Για πρώτη φορά, ο Δήμος Μυκόνου δεν αρκείται στο να παρατηρεί, αλλά επιλέγει να συμμετέχει ενεργά, υπερδιπλασιάζοντας σχεδόν τις επιχορηγήσεις στα αθλητικά σωματεία.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και, εν προκειμένω, λυτρωτικοί: Ο Αθλητικός Όμιλος και η Α.Ε. Μυκόνου βλέπουν τα ταμεία τους να ενισχύονται με 76.000 ευρώ έκαστος, έναντι των πενιχρών 30.000 του παρελθόντος. Μια αύξηση που δεν αποτελεί απλά οικονομική ενίσχυση, αλλά «οξυγόνο» επιβίωσης. Ακόμα και τα λεγόμενα «μικρότερα» αθλήματα, όπως οι μοτοσικλετιστές και το Ζίου Ζίτσου, λαμβάνουν για πρώτη φορά τη μερίδα σεβασμού που τους αναλογεί.

Το σημαντικότερο, όμως, σημείο της τοποθέτησης του κ. Θεοχάρη δεν ήταν τα νούμερα, αλλά η παραδοχή της πραγματικότητας: «Ματώνουν ιδιώτες», είπε χαρακτηριστικά. Μέχρι χθες, ο αθλητισμός στο νησί των ανέμων στηριζόταν στο φιλότιμο και την τσέπη των λίγων ρομαντικών. Σήμερα, η δημοτική αρχή έρχεται να σταθεί αρωγός, όχι ως φιλάνθρωπος, αλλά ως θεσμικός εγγυητής της υγιούς απασχόλησης των νέων.

Φυσικά, δεν λείπουν τα «αγκάθια». Η περίπτωση του Ναυτικού Ομίλου παραμένει μια ανοιχτή πληγή. Ένα νησί χωρίς Ναυτικό Όμιλο μοιάζει με καράβι δίχως πυξίδα, και η δέσμευση για επανασύσταση είναι επιτακτική ανάγκη, όχι απλή γραφειοκρατική τακτοποίηση.

Εν κατακλείδι, η απόφαση αυτή δεν είναι απλώς δημοσιονομική. Είναι βαθιά πολιτική και ηθική. Είναι η στιγμή που ο Δήμος αποφασίζει να επενδύσει εκεί που πραγματικά μετράει: στα παιδιά του. Και όπως σωστά διεφάνη από το ύφος του εισηγητή, όταν η πολιτική υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο, τότε και μόνο τότε, μπορούμε να μιλάμε για πραγματική πρόοδο.